Lid worden van een zeilvereniging?
Het besloten gedeelte van deze website is alleen toegankelijk voor leden. Maar dat is niet de belangrijkste reden om lid te worden.
Onze voorzitter en twee bestuursleden vertellen over hoe ze bij de club terecht kwamen.
Een tante van mij maakte ons erop attent dat een kennis van haar, al op leeftijd hoor, al een tijd bezig was om zijn boot te verkopen. Maar het wilde nog niet erg vlotten.
Ze ligt in Edam en jullie moeten maar eens gaan kijken. Zo gezegd zo gedaan.
Komen we op de werf van Corba staat daar de Brain of Pooh (BoP) op een trailer.
Ik wil niet zeggen dat ik op slag verliefd was maar er waren wel gevoelens. Je kent dat wel, ik wilde graag een zeilboot, maar eigenlijk moest het wel een sportief scheepje zijn, altijd wedstrijd gezeild weet je. Maar goed, die Leisure 17 (naar later bleek) leek ons wel wat. Niet te groot, kajuitje, op een trailer, en ook nog betaalbaar.
We moesten maar eens gaan praten met de eigenaar. Eenmaal bij de goede mensen thuis was er geen weg meer terug. De man was al tachtig en zijn zicht ging snel achteruit, dat was de reden van verkoop. Ze hadden er veel mee gevaren en altijd op het IJsselmeer en zo. De BoP was voorzien van marifoon, Decca (oud GPS), dieptemeter etc. Ook zat er een dijk van een buitenboordmotor op. De koop was snel gesloten en ik kreeg een heleboel papier en andere wetenswaardigheden mee. En oja, er was ook nog een club, daar waren ze ook lid van geweest.
Eenmaal thuis bleek dat er tussen de papieren gegevens zaten van de LCH.
Via via kwamen we te weet dat de Leisureweek (wisten wij toen veel) in dat jaar 1992 zou starten in de Sixhaven te Amsterdam. Dan konden we deze mensen in het wild ontmoeten. Nu dat hebben we geweten, en de rest is historie. We hebben een groot aantal mensen gesproken en de sfeer sprak ons erg aan. Onze dochter Marlouke, destijds nog zonder zusje Katelijne, vond het helemaal geweldig. We werden door Roel
aan boord uitgenodigd voor een drankje en Marlouke mocht meedelen met patat en frikadel. Daar maak je vrienden mee. Overigens hebben onze meiden nog steeds een goede band met Roel en tussen toen en nu zijn ze velen malen bij Roel en Christina aan boord geweest. Sterker nog, de tochten aanboord van de Okran hebben er mede aan bijgedragen dat de Torntoe de plaats moest innemen van de BoP. Die bewuste middag zijn we lid geworden van de LCH en hebben ons direct verdienstelijk kunnen maken door de kinderen mee te nemen in de auto richting binnenstad Amsterdam. En zo is het gekomen,
Erik, Brain of Pooh, Leisure 17; daarna Torntoe Leisure 23SL
Toen ik begon met zelf zeilen, was ik al ver in de dertig. Het begon te kriebelen toen ik een
werkweek organiseerde met studenten van de opleiding waar ik werkte: muziektherapie. Het idee
was dat we drie Valken zouden huren en een paar dagen door Friesland zouden trekken.
Draagbare muziekinstrumenten gingen mee, er moest tenslotte ook gewerkt worden. Van dat
muziek maken herinner ik me niet meer dan liedjes zingen rond een kampvuur op
Langehoekspôlle (Fluessen, Friesland). Het zeilen herinner ik me des te beter: het voelde als een schot in de roos.
Het gevoel van vrijheid, dicht bij de natuur zijn, rust en ruimte, dat was wat ik wilde. Ik schafte
een paar boekjes aan en leerde zeilen op papier. Dat zeilen op echt water andere koek was,
ervoer ik toen we een keer een BM huurden op Loosdrecht. We zeilden met een lekker windje
rustig weg. Wegzeilen is niet zo moeilijk, terugkeren op de plek van vertrek en dan ook nog
netjes afmeren bleek nog niet zo makkelijk. En als Maaike niet heel overtuigend, maar net als ik
toch echt wel in paniek, kordaat de helmstuk van zich af had geduwd waardoor we netjes met de
neus in de wind draaiden in plaats van in dat rijtje 16-kwadraats, dan was het waarschijnlijk
allemaal heel anders gelopen. Maar ook aanmeren is met vallen en opstaan en gelukkig zonder
echte kleerscheuren aardig onder de knie gekregen. Na een paar jaar bootjes huren, was het tijd
voor een eigen schip. In de Volkskrant stuitte ik op de Liberty van Hans en Hetty van
E., een Leisure 20. Geen spijt van gehad, hoewel we er maar een paar jaar mee voeren. Al snel wilden we
iets groter en vonden we in de Daphne van Madeleine en Mike van B. een Leisure 23 die we
met enige eerbied omdoopten in Balans. Hier varen we nog steeds tevreden mee rond.
Hoe wij bij de club zijn gekomen? Vanzelfsprekend maakte Hans van E. reclame voor de club
en gaf ons een Leisurekrant mee. In Purmerend bezocht ik mijn eerste evenement: de algemene
ledenvergadering. Ik herinner mij hoe ik welkom werd geheten door Roel (toen voorzitter) en dat
meerdere mensen me aanspraken voor een praatje. De Stertocht die daarop volgde was mijn
eerste evenement op ‘groter’ water. Het was fijn, zoals Edward klaar stond om te helpen afmeren
in Durgerdam. Rustige aanwijzingen gevend hoe ik het beste in die grote box kon aanmeren. Dat
we de volgende dag ruim 9 uur deden over de wedstrijd naar Hoorn, wist ik toen gelukkig nog
niet. Maar ook daar kijk ik met plezier en voldoening op terug. Ik heb de club altijd ervaren als
een warme, vrije en behulpzame groep mensen, die van zeilen houden en in een Leisure terecht
zijn gekomen. In mijn geval was dat eigenlijk meer geluk dan wijsheid. Maar als ik het opnieuw
moest doen?
Ik zou ’t zeker wel weten.
Paul, schipper van de Balans, Leisure 23
Toen wij onze boot kochten konden wij niet zeilen. En hadden dan ook nooit gedacht om lid te
worden van een vereniging. Op het moment dat wij onze boot hadden gekocht moest er iets aan
de mast gedaan worden, we zijn toen bij de importeur terechtgekomen door wie de Leisure
vroeger werd geïmporteerd. Daar aangekomen stond Roel R. op de kant, de toenmalige
voorzitter van de Leisureclub. Hij vertelde toen heel enthousiast over de club en dat we veel via
de club konden leren over onze Leisure en het zeilen. We hebben toen wel getwijfeld, ‘wij bij een
zeilvereniging’, bij al die mensen met truien over de schouder en een hete aardappel in de keel?
Nee, daar moesten we even over nadenken. Maar eenmaal thuis gekomen toch besloten het te
proberen. Ach, wat hebben we te verliezen, we worden gewoon lid en gaan gelijk heel
stoer naar de Leisureweek. Als er niets aan is gaan we gewoon naar huis zeiden we tegen elkaar.
Eenmaal aangekomen in Enkhuizen, - daar was toen de start van de Leisureweek - zijn we ontzettend
warm onthaald en iedereen was ontzettend hulpvaardig met tips over van alles en nog wat. Nou u
raad het al we zijn de hele week gebleven en heel veel plezier gehad.
Ik kan iedereen aanraden om gewoon een keer aan te sluiten bij een evenement. U kunt altijd net
als wij toen hebben gezegd:”Als er niets aan is gaan we gewoon naar huis”.
Joan, voorheen L27 Manta I
Ook lid worden? Klik hier en
vul het lidmaatschapsformulier in
